|
Παντομίμα: Η τέχνη της σιωπής
Ο θάνατος του Μαρσέλ Μαρσό άφησε «ορφανή» την τέχνη της παντομίμας
του Νίκου Κλόκα nklokas@kathimerini.gr
|
Η κα Ασπασία Κράλλη με τον αείμνηστο Μαρσέλ Μαρσό.
|
Η ΕΙΔΗΣΗ του θανάτου του Μαρσέλ Μαρσό το βράδυ του Σαββάτου 22 Σεπτεμβρίου στην Ελλάδα δεν ακούστηκε από πολλά μέσα μαζικής ενημέρωσης. Ο κορυφαίος κατά πολλούς μίμος στον κόσμο, άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 84 ετών και πλέον η μιμητική τέχνη αισθάνεται «ορφανή». Ο Μαρσέλ Μαρσό, που ξεκίνησε τις παντομιμικές εμφανίσεις του το 1948, συνήθιζε να λέει πως «όπως ακριβώς η μουσική, με παρόμοιο τρόπο κι η μίμηση δεν γνωρίζει ούτε όρια, ούτε εθνικότητες» και προσπάθησε μέχρι τα τελευταία χρόνια της ζωής του να διαδώσει την «τέχνη της σιωπής» με παραστάσεις σε όλο τον κόσμο. Στην Ελλάδα, όπως μας λέει η κα Ασπασία Κράλλη, ηθοποιός, καθηγήτρια παντομίμας και μαθήτρια του Μαρσέλ Μαρσό στο Παρίσι, η παντομίμα είναι μια μορφή θεάτρου που έχει μπει κατά κάποιο τρόπο στο περιθώριο, καθώς δεν διδάσκεται σε καμία δραματική σχολή. Η κα Κράλλη εξήγησε την αιτία που η παντομίμα δεν είναι διαδεδομένη στη χώρα μας: «οι Έλληνες φοβούνται αυτό που νομίζουν ότι δεν θα καταλάβουν» και υπενθύμισε πως η «φοβία» των Ελλήνων θεατών ξεπερνιέται άμεσα όταν έρχεται κάποιος ξένος θίασος. Για το αν υπάρχουν ιδιαιτερότητες στην επικοινωνία μέσα από τη «γλώσσα της σιωπής» η κα Κράλλη χρησιμοποίησε μια παλιά κινέζικη παροιμία: «μια εικόνα ισούται με χίλιες λέξεις» και τόνισε πως στις εικόνες συμμετέχουν άνθρωποι, οι οποίοι πολλές φορές δεν μιλούν και παράλληλα εκφράζουν πλήθος συναισθημάτων. Ακόμα η κα Κράλλη, στάθηκε και στη μεγάλη προσφορά του Μαρσέλ Μαρσό στην τέχνη της παντομίμας. «Η Ιστορία της παντομίμας είναι μεγάλη. Ξεκίνησε από την Αρχαία Ελλάδα, συνέχισε στον Μεσαίωνα όπου η παντομίμα βρισκόταν στα εκκλησιαστικά δράματα και πέρασε μέσω της Αναγέννησης στη Γαλλία. Εκεί ο Μαρσό, αφιερωμένος κυριολεκτικά στην παντομίμα, έδωσε νέες ιδέες, εφηύρε ''λέξεις σιωπής'' και νέες καταστάσεις. Αργότερα με τη σχολή που δημιούργησε στο Παρίσι μετέδωσε τη γνώση του και την πείρα του στους μαθητές του. Η συνεισφορά του στην τέχνη αυτού του θεάτρου είναι 1000%». Όσον αφορά το σενάριο για μια παντομίμα αφιερωμένη στο περιβάλλον και στις κλιματικές αλλαγές που έχει προκαλέσει ο άνθρωπος σε αυτό, η κα Ασπασία Κράλλη αντιπαρέθεσε την απλότητα και το λιτό σκηνικό που απαιτείται για μια παράσταση παντομίμας με τη φθορά που έχει προκαλέσει η απληστία του ανθρώπου στο περιβάλλον. Τέλος, η κα Κράλλη, υποστήριξε πως θα επανέλθει το ενδιαφέρον του κοινού για την παντομίμα, κάτι που φαίνεται από τη θέληση των νέων ηθοποιών στα σεμινάρια παντομίμας και από την αλλαγή στα σενάρια των νέων θεατρικών παραστάσεων που όλο και περισσότερα ξεκινούν και κλείνουν με αυτοσχεδιασμούς, και συμπλήρωσε πως θα πρέπει «το κοινό να έχει ανοιχτά τα μάτια του στο θέατρο και να αγαπά την παντομίμα». www.kathimerini.gr |