«Στην Αβάνα περνάω καλά»: Η αλλαγή στάσης της κυβέρνησης και της κοινωνίας απέναντι στους εξόριστους δημιουργεί το πιο μεγάλο σουξέ της κουβανικής μουσικής.

Ένα χιουμοριστικό αλλά συγχρόνως και δηκτικό τραγούδι για τους εξόριστους έχει γίνει μία από τις πιο μεγάλες επιτυχίες στην Κούβα, καταγράφοντας την αλλαγή στη στάση των ντόπιων απέναντι σε όσους αποφασίζουν να φύγουν.

Το τραγούδι λέγεται Gozando en La Habana, το οποίο μεταφράζεται «περνώντας καλά στην Αβάνα», είναι του Νταβίντ Καζάλδο του συγκροτήματος Charanga Habanera και αφορά μία νέα κοπέλα η οποία πάει στο Μαϊάμι και από εκεί τηλεφωνεί στον φίλο της, τον οποίο είχε παρατήσει, για να του πει πόσο της λείπει η χώρα της.

«Λέει ότι έχει λεφτά, το αυτοκίνητο που πάντα ονειρευόταν, αλλά δεν μπορεί να βρει στο Μαϊάμι ότι άφησε στην Αβάνα», συνεχίζει το τραγούδι ενώ ο φίλος της την πειράζει: «Κλαις στο Μαϊάμι ενώ εγώ διασκεδάζω στην Αβάνα».

Πρόκειται για το πιο πολυακουσμενο τραγούδι στην Κούβα καθώς κυκλοφορεί σε κασέτες και CD αλλά παίζεται ακόμη και στο κρατικό ραδιόφωνο και την κρατική τηλεόραση και είναι δύσκολο να βρεις νέο που να μην ξέρει τους στίχους.

«Δημιουργήσαμε ένα φαινόμενο που αποτελεί τον ύμνο της κουβανικής νεολαίας», εξηγεί ο Καζάλδο, ο οποίος αποδίδει την επιτυχία στο ότι πολλοί Κουβανοί αναγνωρίζουν τον εαυτό τους στην ιστορία διευκρινίζοντας ότι δεν υπάρχουν πολιτικοί συνειρμοί αν και παραδέχεται ότι το τραγούδι λέει για το Μαϊάμι, που αποτελεί το προπύργιο των Κουβανών εξορίστων μετά από την επανάσταση του Φιδέλ πριν 50 χρόνια, και όχι για Μαδρίτη ή Παρίσι.

Μέχρι πρόσφατα οι κουβανικές αρχές χαρακτήριζαν τους εξόριστους ως εγκληματίες, εχθρούς του κράτους και τους αποκαλούσαν «gusanos», δηλαδή σκουλήκια αλλά η άποψη αλλάζει και οι Κουβανοί που δουλεύουν στο εξωτερικό και στέλνουν χρήματα στην οικογένεια τους, θεωρούνται σημαντικός οικονομικός παράγοντας και σύμφωνα με ορισμένες μελέτες, εισφέρουν περισσότερο συνάλλαγμα ακόμη και από τον τουρισμό

«Γιατί κλαις, αφού χάρη σε σένα αγόρασα τον υπολογιστή μου;», λέει το αγόρι στο κορίτσι στο τραγούδι.

Πάντως η αποθάρρυνση της φυγής στο εξωτερικό συνεχίζεται αλλά πλέον επιτρέπεται το ομαδικό ταξίδι όλης της οικογένειας που απαγορευόταν μέχρι τώρα. Η Ουάσιγκτον δίνει πλέον 20.000 άδειες εισόδου το χρόνο ενώ μέχρι το 1994 έδινε 5.000 και οι περιπτώσεις των Κουβανών που χρησιμοποιούν ανασφαλή και επικίνδυνα σκάφη για να φτάσουν στις ΗΠΑ, είναι ελάχιστες.

Ο Καζάλδο επιμένει ότι δεν είναι ένας τυφλός που λέει ότι όλα είναι εντάξει αλλά ισχυρίζεται ότι ποτέ δε σκέφτηκε να φύγει, ούτε καν το 1997 που το συγκρότημα είχε προβλήματα με τις αρχές όταν πέταξε με ελικόπτερο πάνω από το κοινό μας συναυλίας.

«Μας απαγόρευσαν για έξι μήνες επειδή κατάλαβαν ότι ήταν φιγούρα», λέει και επιμένει ότι δεν σκέφτηκε να φύγει ούτε όταν φοβόταν ότι θα τους απαγόρευαν για πάντα ενώ προσθέτει ότι στα ταξίδια του δεν βρήκε την τελειότητα ούτε σε πιο αναπτυγμένες χώρες.

«Στις πιο αναπτυγμένες χώρες, έχεις το ένα, σου λείπει το άλλο. Εν όψει των ατελειών, θα προτιμούσα να μείνω στο περιβάλλον μου, όπου αισθάνομαι ότι η ατμόσφαιρα είναι αυτή που χρειάζομαι», καταλήγει.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ - ΜΠΕ