Kείμενο Αλέξανδρος Μασσαβέτας

Ξεφεύγοντας από τα τετριμμένα των τουριστικών πακέτων και τον αποκαρδιωτικό συνωστισμό που επικρατεί στον Πατριαρχικό Ναό, Ελληνες και Τούρκοι παρακολουθούν σε κλίμα κατάνυξης τα χριστιανικά έθιμα που αναβιώνουν τις ημέρες του Πάσχα.

«Δεν υπάρχουν πια τα έθιμά μας. Εκείνοι που έφυγαν τα πήραν μαζί τους», παραπονιέται ο Μιχάλης Βασιλειάδης, διευθυντής της «Απογευματινής», μιας εκ των δύο ελληνικών εφημερίδων της Πόλης και προσθέτει: «Τα έθιμα τηρούνταν όταν οι Ελληνες ζούσαν συλλογικά, κοντά ο ένας με τον άλλο, σε ένα είδος γκέτο ίσως, άλλα μαζί. Οσοι απομένουν σήμερα είναι σταγόνα στον ωκεανό. Εθιμα σε μια κοινότητα της οποίας τα μέλη ζουν μεμονωμένα ξεχνιούνται». Κάποιες ωστόσο από τις ιδιόμορφες πασχαλινές συνήθειες της άλλοτε ακμάζουσας Ομογένειας επιβιώνουν έως σήμερα. Οσοι βρεθούν στην Πόλη για τους Χαιρετισμούς ή το Πάσχα αξίζει να ακολουθήσουν στα βήματα των Ρωμιών.

Παναγία των Βλαχερνών

Κοντά στην όχθη του Κερατίου Κόλπου, στην ομώνυμη συνοικία, η Παναγία των Βλαχερνών αποτελούσε το πιο ξακουστό ιερό της Παναγίας στην πρωτεύουσα της Ρωμανίας. Η εκκλησία, που κατάγεται από τους πρωτοβυζαντινούς χρόνους, βρέθηκε αργότερα να γειτνιάζει με το Ανάκτορο των Βλαχερνών· μόνιμη κατοικία των Αυτοκρατόρων από τον 11ο αιώνα. Εδώ δημιουργήθηκε η εικόνα της Παναγίας της Βλαχερνίτισσας για να διαδοθεί έπειτα στα πέρατα του ορθόδοξου κόσμου: η Παναγία ολόσωμη, με τα χέρια υψωμένα.

Κατά την κοσμοθεωρία των Βυζαντινών η Πόλη είχε τεθεί υπό την προστασία της Θεοτόκου, και ως «Θεοφύλακτος» έμελλε να βασιλεύσει εσαεί. Από την Παναγία ζητούσαν σωτηρία οι κάτοικοί της σε κάθε δύσκολη στιγμή. Η εικόνα της Βλαχερνίτισσας, το Παλλάδιον της Πόλης, λιτανευόταν στις επάλξεις από τον κλήρο και το λαό για την απώθηση κάθε πολιορκητή. Στη λιτανεία της από τον Πατριάρχη Σέργιο το 626 μ.Χ. αποδόθηκε η σωτηρία της πόλης από τους Αβάρους, σε μια στιγμή που ο Αυτοκράτωρ Ηράκλειος απουσίαζε μαχόμενος τους Πέρσες. Ο λαός αγρύπνησε στο ναό των Βλαχερνών ψάλλοντας τον Ακάθιστο Υμνο, δοξάζοντας και ευγνωμονώντας την Υπέρμαχο Στρατηγό.

Η Παναγία, μεγάλο συγκρότημα γύρω από την περικαλλή βασιλική, κάηκε το 1437. Ο σημερινός ταπεινός ναός, σε μια τειχισμένη αυλή, οικοδομήθηκε πάνω από το περίφημο αγίασμα το 1867, έχασε όμως τον εσωτερικό του διάκοσμο κατά τα Σεπτεμβριανά· τα βίαια ανθελληνικά επεισόδια της 6ης Σεπτεμβρίου 1955. Η ιστορική σημασία της είναι δυσανάλογα μεγαλύτερη της αρχιτεκτονικής. Το να ακούσει κανείς τον περίφημο ύμνο εκεί όπου εψάλη για πρώτη φορά πριν από δεκατέσσερις αιώνες προκαλεί μεγάλη συγκίνηση. Κατά την τρίτη στάση των Χαιρετισμών συρρέουν εδώ οι απόφοιτοι του Ζωγραφείου Λυκείου και χοροστατεί ο Μητροπολίτης Πέργης Ευάγγελος, απόφοιτος του Λυκείου και της Θεολογικής Σχολής, λόγιος, ποιητής και συγγραφέας.

Πατριαρχικός ναός

Και για το Οικουμενικό Πατριαρχείο ισχύει ότι η πνευματική του ακτινοβολία ξεπερνά κατά πολύ τον υλικό κόσμο των ενδιαιτημάτων του. Προτείνουμε μια επίσκεψη τη Μεγάλη Τρίτη, αφού δεν επικρατεί συνωστισμός, ενώ οι καλλίφωνοι ψάλτες του Πατριαρχικού Ναού του Αγίου Γεωργίου ψάλλουν το Τροπάριο της Κασσιανής κατά το βυζαντινό τυπικό. Προτού αποτραβηχθεί κανείς στην εκκλησία, αξίζει να περιδιαβάσει την κάποτε αμιγώς ελληνική συνοικία του Φαναρίου. Να θαυμάσει τις ανηφοριές με τα όμορφα ελληνικά τρίπατα σπίτια (1880 - 1920) και να ξετρυπώσει τις μικρές ενορίες που είναι κρυμμένες πίσω από τους μαντρότοιχους. Ιδιαίτερα αξιόλογη είναι η Παναγία των Μογγόλων (Μουχλιώτισσα), η μοναδική βυζαντινή εκκλησία που παραμένει σε χέρια ελληνικά, αλλά και η Μεγάλη του Γένους Σχολή, με τις εξαιρετικές τοιχογραφίες στην αίθουσα τελετών τους που μιμούνται την τεχνοτροπία της κλασικής αθηναϊκής τέχνης.

Αν πάλι βρεθείτε στον Πατριαρχικό Ναό τη Μεγάλη Τετάρτη και τη Μεγάλη Πέμπτη, θα διαπιστώσετε ότι το τελετουργικό δεν διαφέρει από εκείνο στις εκκλησίες της Ελλάδας. Η μόνη διαφορά εντοπίζεται στην Πατριαρχική και συνοδική χοροστασία· δηλαδή στο ότι ιερουργεί ο Πατριάρχης συνεπικουρούμενος από μητροπολίτες του Πατριαρχικού Θρόνου.

Το Πατριαρχείο είθισται άλλωστε να αποτελεί το επίκεντρο του ενδιαφέροντος των Ελλαδιτών και των ορθόδοξων επισκεπτών από τη διασπορά. Σε αντίθεση, οι Ρωμιοί και οι πάροικοι της Πόλης αποφεύγουν να το επισκέπτονται κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας, λόγω ακριβώς του μεγάλου συνωστισμού που παρατηρείται. Προτιμούν τις μικρές και απόκεντρες ενορίες, που βρίσκονται στα παράλια του Βοσπόρου ή τα Πριγκηπόννησα. Σ' αυτές τις ενορίες (που μένουν σχεδόν έρημες όλο τον υπόλοιπο χρόνο) οι ημέρες του Θείου Πάθους και της Ανάστασης εορτάζονται κατανυκτικά, σε μιαν ατμόσφαιρα οικογενειακή και πλαισιωμένη από την απαράμιλλη ομορφιά της Πολίτικης περιφέρειας.

Οι επτά επιτάφιοι και η Ζουλόπετρα

Καθαρά Πολίτικο έθιμο είναι και το Προσκύνημα των Επτά Επιταφίων, το πρωί της Μεγάλης Παρασκευής που αποτελεί κοινό έθιμο σε όλες τις χριστιανικές κοινότητες της Πόλης. «Δεν είναι κάτι το θεσμοθετημένο», εξηγεί ο πρόεδρος του Συλλόγου Αποφοίτων Ζωγραφείου και της Ρωμαίικης Κοινότητας Νεοχωρίου, Λάκης Βίγκας. «Το είχαν και οι Καθολικοί και οι Αρμεναίοι. Η μητέρα μου, που ήταν Λεβαντίνα, το τηρούσε κι εκείνη», προσθέτει. Οι πιστοί επισκέπτονται επτά εκκλησίες και περνούν κάτω από τους Επιταφίους τους. «Μέσα στις επτά συμπεριλαμβάνουν και εκείνη του νεκροταφείου, όπου κείνται οι συγγενείς τους», εξηγεί ο Βασιλειάδης. «Τελούν τρισάγια στους τάφους και μοιράζουν κόλλυβα». Συχνά οι Πολίτικοι σύλλογοι οργανώνουν προσκυνήματα με λεωφορεία, που εκκινούν από την όπερα στην πλατεία Τάξιμ. Λεπτομέρειες μπορεί να βρει κανείς στις δύο ελληνικές εφημερίδες της Πόλης, την «Απογευματινή» και την «Ηχώ».

Στην καρδιά του άλλοτε εβραϊκού γκέτο του Μπαλατά (Balat), συνοικίας που εκτείνεται μεταξύ του Φαναρίου και των Βλαχερνών, βρίσκεται ο ναός των Παμμεγίστων Ταξιαρχών, γνωστός και ως Αη Στράτης. Εδώ προσέρχονται οι Ρωμιοί τη Μεγάλη Παρασκευή για να περάσουν τη Ζουλόπετρα, μια στενή οπή στη βάση ενός τοίχου του ναού που βγάζει σε ένα μικρό δωμάτιο. Κατά την παράδοση, οι πιστοί διέρχονται το τρομακτικό αυτό πέρασμα τρεις φορές - αρχέγονη πράξη επίκλησης της καλής τύχης.

Περιφορά επιταφίου στην Πρίγκηπο

Η συγκινητικότερη στιγμή του Πολίτικου Πάσχα είναι η περιφορά του Επιταφίου στους δρόμους της Πριγκήπου. Η Παναγία της Πριγκήπου είναι η μόνη ρωμαίικη ενορία που πραγματοποιεί περιφορά στους δρόμους. Σύμφωνα με το έθιμο που αναβίωσε το 2004, η ακολουθία ξεκινάει λίγο μετά τις πέντε, και ο Επιτάφιος βγαίνει κατά τις επτά. Τα πλοία για τα Πριγκηπόννησα εκκινούν από το Καμπάτας,στο στόμιο του Βοσπόρου, και η διαδρομή προς την Πρίγκηπο διαρκεί περίπου μιάμιση ώρα.

Θυμάμαι έντονα την πρώτη εκείνη περιφορά, έπειτα από δεκαετίες απαγορεύσεων. Πίσω από την εντυπωσιακή Art Nouveau βαπορόσκαλα της Πριγκήπου υποδεχόταν τους προσκυνητές ένα μεγάλο πανό: «Καλό Πάσχα στους Ρωμιούς συμπατριώτες μας. Δημαρχία Πριγκηποννήσων». Στη μικρή πλατεία όπου σταθμεύουν οι άμαξες για το γύρο του νησιού βρίσκεται η εκκλησία της Παναγίας. Οι ψαλμωδίες ακούγονταν στην πλατεία, που ήταν γεμάτη από αστυνομικούς και αμαξάδες. Οι τελευταίοι κουβέντιαζαν αμέριμνα, αφού πελάτες για το γύρο του νησιού δεν βρίσκονταν.

Ο δήμαρχος Πριγκηποννήσων υποδεχόταν τους πιστούς στον εξωνάρθηκα. Η Κατερίνα, μια μεσήλικη Ελληνοαμερικανίδα που γεννήθηκε και μεγάλωσε στο νησί, δάκρυζε συνεχώς. Εκείνη και ο άνδρας της δεν είχαν επισκεφθεί τη γενέτειρά τους για πάνω από τριάντα χρόνια. «Με κακές μνήμες φύγαμε», είπε και συμπλήρωσε: «Συγκινήθηκα που ήρθε ο δήμαρχος. Που μας δείχνουν πως τους αρέσει η παρουσία μας και η γιορτή μας», δήλωσε η Στέλλα, Πριγκηπιανή που τώρα πια ζει στη Θεσσαλονίκη.

Η περιφορά έκτοτε γεμίζει την εκκλησία με κόσμο. Πριγκηπιανοί που επιστρέφουν στη γενέτειρά τους, αλλά και Πολίτες από όλη την Κωνσταντινούπολη. «Κάθε χρόνο ερχόμαστε, από τότε που επιτρέψανε την περιφορά», λέει η Ελλη, που έφθασε εδώ με τον σύζυγο, τα παιδιά και τους ηλικιωμένους γονείς της από το Μέγα Ρεύμα του Βοσπόρου. «Οταν ήμασταν νέοι, ήταν γεμάτες οι εκκλησίες. Σήμερα, κινδυνεύεις να βρεθείς μόνος με τον παπά», σχολιάζει η ηλικιωμένη μητέρα της.

Καθώς η πομπή προχωράει, οι αμαξάδες παρατάσσονται στο πλάι σοβαροί και αμίλητοι. Προπορεύονται τα παιδιά με τα εξαπτέρυγα, ακολουθεί η χορωδία, ο εσταυρωμένος και οι ιερείς, ενώ ακολουθούν πενήντα περίπου πιστοί με αναμμένα κεριά. Ανάμεσά τους βρίσκονται ξένοι και Τούρκοι δημοσιογράφοι. Μεγάλο εκκλησίασμα για μια ρωμαίικη ενορία της Πόλης σήμερα. Οι αστυνόμοι κυκλώνουν την πομπή, της ανοίγουν δρόμο και μιλούν ενίοτε στους ασυρμάτους. Οι καταστηματάρχες βγαίνουν στις πόρτες και στέκονται αμίλητοι. Πολλοί Τούρκοι περιεργάζονται ένα θέαμα που, στους περισσότερους, μοιάζει τόσο «εξωτικό» όσο μια πομπή βουδιστών μοναχών. Εχουν έλθει από την Ανατολία, δεν πρόλαβαν τους Ρωμιούς και δεν τους θυμούνται. «Ακου, τραγουδούν!» Μια κυρία βγαίνει στο παράθυρο με το κινητό ανοιχτό, για να ακούσει ο συνομιλητής της. Μία άλλη, στο δικό της, έχει υψώσει τα χέρια κατά το μουσουλμανικό τυπικό δέησης. Αν οι Τούρκοι νιώθουν καλοπροαίρετη περιέργεια, στους Ρωμιούς κυριαρχεί η συγκίνηση. Πολλοί από τους γηραιότερους κλαίνε. Ο Επιτάφιος συμβολίζει το θάνατο της δικής τους κοινότητας. Η Ανάσταση της Ομογένειας είναι αβέβαιη, και σίγουρα δεν θα πάρει τρεις μέρες.

Η πομπή κάνει το γύρο της πόλης και επιστρέφει στην Παναγία. Ενας μεσήλικος κύριος στέκεται στην πόρτα του ναού και εύχεται στους πιστούς. Δεν είναι εκπρόσωπος καμιάς αρχής και κανείς δεν τον παρότρυνε να το κάνει. «Πολύ χαίρομαι που τελείται και πάλι η εορτή», λέει. Ονομάζεται Ρεφίκ και είναι καταστηματάρχης. «Πρόλαβα να δω την Πρίγκηπο μια μικρή Ελλάδα. Τότε πολύ λίγοι Τούρκοι μέναμε εδώ», τονίζει. «Θυμάμαι τις γιορτές του Πάσχα και τα Θεοφάνια. Τότε κάθε εκκλησία έβγαζε το δικό της Επιτάφιο, και οι πομπές έσμιγαν στο λιμάνι. Εκεί έριχνε ο παπάς και τον σταυρό των Θεοφανίων. Μετά όλα σταμάτησαν και το γιατί, νομίζω το γνωρίζετε καλύτερα από μένα», δήλωσε.

Ανάσταση στο Νιχώρι

Η αναστάσιμη ακολουθία γεμίζει κάθε χρόνο τις εκκλησίες του Νεοχωρίου, της πιο ισχυρής σήμερα από τις ρωμαίικες κοινότητες του Βοσπόρου. Το άλλοτε μεγάλο ελληνικό χωριό έχει υμνήσει και ο Καβάφης, που πέρασε κάποια χρόνια της ζωής του εδώ, αφιερώνοντας ένα ποίημα στη φυσική ομορφιά του. «Την πρασινάδα που θα 'δης εκεί να μην ελπίσης που σ' άλλο μέρος θα την βρης.» Ψηλά στο λόφο, η εκκλησία του Αγίου Νικολάου, που κτίσθηκε το 1772, χάνεται μέσα στα δένδρα. Η εκκλησία της Παναγίας της Κουμαριώτισσας δεσπόζει στον κεντρικό δρόμο. Μία από τις δύο γίνεται κάθε χρόνο, το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου, το επίκεντρο του ενδιαφέροντος. Φέτος, μας πληροφορεί ο Λάκης Βίγκας, είναι η σειρά του Αγίου Νικολάου, με το αριστουργηματικό εικονοστάσιο.

Το εκκλησίασμα είναι πάντοτε ένα εθνικό και κοινωνικό «ψηφιδωτό». Οι λίγοι Νιχωρίτες υποδέχονται τους Ρωμιούς συμπολίτες τους, πολλοί από τους οποίους καταφθάνουν με Τούρκους και Αρμένιους φίλους, Ρώσους, Σέρβους και άλλους Ορθοδόξους, ντόπιους ή μετανάστες. Στο Νιχώρι μαζευόμαστε και όλοι οι Ελλαδίτες και Ελληνοκύπριοι πάροικοι της Πόλης, πάντα σχεδόν με Τούρκους κοντινούς φίλους, τους οποίους διακατέχει η περιέργεια για τα υπό εξαφάνιση έθιμα των γηγενών της Πόλης.Στο Νιχώρι έρχονται ανελλιπώς εδώ και χρόνια και ο Αχμέτ και η Νέτζλα Οζγκιουνες, που ασπάσθηκαν πρόσφατα την Ορθοδοξία καθώς και οι κόρες τους.

Η μία εκ των δύο είναι μάλιστα παντρεμένη με Ελληνα και ζει στη Θεσσαλονίκη. Η Ιντίλ, παντρεμένη με Ελληνα, ζει και αυτή στην Ελλάδα και ετοιμάζεται να βαπτισθεί. «Μου αρέσει η αισθητική της Ορθοδοξίας. Αλλά ούτε εγώ ούτε ο άνδρας μου είμαστε θρήσκοι», εξηγεί. «Είμαι παντελώς άθεος, αλλά μου άρεσε. Είναι μια όμορφη παράδοση», λέει ο Κενάν, που έχει συνθλίψει τα αυγά όλης της παρέας. «Σιγά παιδί μου, δεν τα τσουγκρίζουμε με τόση φόρα», γελάει η Ελληνίδα φίλη του, φοιτήτρια στην Κωνσταντινούπολη.

Οι πιστοί αποχωρούν με τα κεριά αναμμένα και τα κόκκινα αυγά στο χέρι. Πολλοί κατευθύνονται προς το απέναντι καφενείο, όπου σερβίρεται μαγειρίτσα και άλλα καλά. Επικρατεί πανδαιμόνιο. Eνα νέο ζευγάρι πλησιάζει δειλά δειλά. «Συγγνώμη... σας είδαμε με τα κεριά... Τι γιορτάζετε; Τους εξηγούν και οι νεαροί λένε «Συγχαρητήρια!» «Μείναμε τόσο λίγοι που καταντήσαμε αντικείμενο περιεργείας», σχολιάζει δεικτικά μια γηραιά Ρωμιά. «Στο τέλος μόνο λέξεις, όπως το paskalya, που χρησιμοποιούν στα Τουρκικά για το τσουρέκι, θα τους θυμίζουν ότι υπήρξαμε, ζήσαμε εδώ».

Πασχαλινό τραπέζι

Την Κυριακή του Πάσχα Ρωμιοί και Ελλαδίτες μαζεύονται σε κάποιες ενορίες που στήνουν πασχαλινά τραπέζια. Προς το μεσημέρι, εορτάζεται η Δεύτερη Ανάσταση και μετά σερβίρονται στους πιστούς πασχαλινά εδέσματα. Μία από τις κεντρικότερες ενορίες όπου προσέρχονται πλήθη για τη Δεύτερη Ανάσταση και το τραπέζι του Πάσχα είναι η Κοίμηση της Θεοτόκου Διπλοκιονίου, δίπλα στην αγορά του Μπεσίκτας. Είναι μια πολύ καλά συντηρημένη τειχισμένη εκκλησία με ένα εντυπωσιακά σκαλισμένο επίχρυσο τέμπλο. Εδώ το Ευαγγέλιο διαβάζεται σε διάφορες γλώσσες και οι πιστοί συγκεντρώνονται στην αίθουσα των τελετών, όπου μοιράζονται σοκολατένια αυγά και παιγνίδια στα παιδιά. Ετσι κλείνει ο κύκλος της πασχαλινής εορτής, σε μια πόλη βαριά με τις μνήμες ενός ευτυχέστερου, για την ελληνική τουλάχιστον κοινότητά της, παρελθόντος.

memo

ΜΕΤΑΒΑΣΗ

Για την Κωνσταντινούπολη θα πετάξετε καθημερινά με τις Ολυμπιακές ή τις Τουρκικές Αερογραμμές(www.olympicair ines.com, www.thy.com).Αν κάνετε τις κρατήσεις των εισιτηρίων σας νωρίς θα σας κοστίσει λιγότερο από 300 €.

ΔΙΑΜΟΝΗ

Cihangir Hotel
(Ασλάν ΓιατάιΣοκάκ 33, Τ/+90.2122515317, www.cihangirhotel.com). Bρίσκεται στο Τζιχάγκιρ του Πέραν, πολύ κοντά στην Αγία Τριάδα Σταυροδρομίου και το μετρό Τάξιμ. Κεντρικότατο και με θέα στον Βόσπορο. Από 50 €.

Hotel Daphnis
(Σαντραζάμ Αλί Πασά 26, Τ/+90.2125314858, www.hoteldaphnis.com). Κοντά στο Οικουμενικό Πατριαρχείο μεν αλλά ας σημειωθεί ότι το Φανάρι είναι έρημο και μάλλον μελαγχολικό το βράδυ. Από 70 € το μονόκλινο και 90 € το δίκλινο.

Sumahan on the Water
(Κουλελί 51, Τ/+90.216422800, www.sumahan.com).

Λίγο απομακρυσμένο, βρίσκεται στο Τσενγκέλκιοϊ της ασιατικής ακτής του Βοσπόρου. Ιστορικό κτίριο αριστοτεχνικά αναπαλαιωμένο πάνω στο νερό, πολυτελές και κομψό. Από 210 €.

ΦΑΓΗΤΟ

Ιμβρος - Imroz
(Νεβίζαντε, Σοκάκ 24, Τ/+90.2122499073). Το μόνο ιστορικό μεζεδοπωλείο και ψαράδικο του Πέραν που παραμένει σε ελληνικά χέρια.Οι πιο καλοί μεζέδες της Πόλης

Μπαλικτσί Σεμπαχατίν
(Σεΐτ Χασάν Κουγιού Σοκάκ, Τζιανκουρταράν, Σουλταναχμέτ, Τ/+90.2124581824). Γνωστό μεζεδοπωλείο και ψαράδικο, προς την παραλία του Μαρμαρά. Κράτηση απαραίτητη.

Γιελκέν
(Κιόιμπασι Τζαντεσί 109, Γενίκιοϊ, Τ/+90.2122629490, www.yelkenrestaurant.com) Καλό ψαράδικο στο Νιχώρι (Γενίκιοϊ) με εξαιρετική θέα στον Βόσπορο. Βρίσκεται πάνω στο νερό, κοντά στις εκκλησίες.

ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ

Πατριαρχικός Ναός Αγίου Γεωργίου: Εάν καταλύσετε στο Πέραν, ο απλούστερος τρόπος να φθάσετε είναι με ταξί. Δεν θα σας κοστίσει πάνω από 15 λίρες.

Παναγία Πριγκήπου: Το πρώτο πλοίο από το Καμπάτας φεύγει από την Πρίγκηπο στις 07.00.

και το τελευταίο επιστρέφει στις 23.00. Τα δρομολόγια είναι συχνά, η διαδρομή διαρκεί 1 1/2 ώρα. Το εισιτήριο στοιχίζει γύρω στα 5 €. Η εκκλησία βρίσκεται στην πλατεία με τις άμαξες, που κάνουν το γύρο του νησιού (ο μεγάλος γύρος διαρκεί περίπου μία ώρα και κοστίζει περίπου 16 €.

Αγιος Νικόλαος Νεοχωρίου
(Hamit Vehbi Sok 14, Τ/+90.53424450 54)

Πάρτε το λεωφορείο Taksim-Sariyer από την πλατεία Τάξιμ και κατεβείτε στη δεύτερη στάση του Γενίκιοϊ. Σε ένα λόφο δίπλα στο Yenikoy Kahvesi, στον κεντρικό δρόμο, υπάρχουν οι σκάλες που οδηγούν στο ναό.

Αγία Τριάδα Σταυροδρομίου:
Θα την βρείτε δίπλα στην πλατεία Τάξιμ απ' όπου είναι ορατή.